Scooby 19.12.2004 - 12.05.2006

Scooby kwam bij Wendy wonen toen hij al 4 maanden was. Ze had hem bij een veevoerbedrijf gekocht, waar hij met 5 andere cavia's in een veel te klein kooitje zat.
Ze vond hem meteen de liefste. De verkoopster was blij dat ze hem koos want er was niemand die deze cavia wilde kopen. Ze kreeg er een stamboom bij.  Toen ze thuis kwam zat Scooby onder de korstjes, en we dachten dat hij schurft had. Die zelfde avond heeft Wendy een mailtje naar de fokker gestuurd om te vertellen dat Scooby nu bij  haar woonde. Ze kreeg een lief mailtje  waarin Loes (de fokker) vertelde dat cavia's van stress ook schurft kunnen krijgen. Loes wilde Scooby wel nakijken en vertelde ons dat Scooby geen schurft maar bijtwonden had. We konden altijd bij haar terecht als we vragen hadden. Scooby is een hele lieve cavia geworden. Hij krijgt een week erna een maatje. Buster een witte tessel cavia. Het gaat heel goed met die 2. Als Pieter (pieps voor vrienden) erbij komt gaat het helemaal verkeerd. Scooby en Buster vechten en dat heeft Wendy doen besluiten dat Buster en Pieps in een andere kooi gaan wonen. Buster en Pieps verhuizen na een tijdje naar een goed thuis en Scooby blijft hier. Wendy is gek op haar Scooby, die haar bij verdriet om oma veel troost geeft.

Zaterdag 30 april 2006, het is een zonnige dag en we gaan samen de kooi van Scooby schoonmaken. Zijn nageltjes zijn erg lang en ik knip deze kort. Als ik zijn achterpootje knip glipt hij uit mijn hand. We kijken hem samen goed na maar kunnen niets vinden. Maandag 1 mei gaan we een midweek weg, maar Frans de buurman verzorgd hem goed. Wendy heeft een voorraad bakje met voer naast de kooi gezet. Als we vrijdag terug komen is het bakje nog zo goed als vol. Eigenlijk besteden we er niet zoveel aandacht aan omdat er andere zaken waren. Maandag eet de familie witlof en Scooby is daar gek op, ik loop al krakend met het zakje naar boven. Scooby piept niet zoals hij dat anders wel doet. Ik bekijk hem eens aandachtig en denk dat zijn tanden te lang zijn. want zijn tanden staan naast elkaar i.p.v. opelkaar. Wendy belt naar Loes en die verteld ons dat we daarvoor bij de dierenarts moeten zijn. Meteen een afspraak gemaakt en dinsdag kan hij terecht. Als we daar komen zegt de dierenarts dat zijn tanden niet te lang zijn, en dat Scooby ons heel erg heeft gemist, we moeten beginnen met dwangvoeren. Je vult dan een 10 cc spuitje met vloeibaar voer en spuit dat dan in zijn bekkie. Als ik woensdag na een voeding Scooby vies vind en hem een wasbeurt geef voel ik een dikke bobbel aan de linker kant van zijn kaak. Ik bel meteen de dierenarts weer, en kan langs komen. De dierenarts constateert dat zij dit de dag ervoor ook al had gemerkt maar dat het niet iets ernstigs was, ook de vraag of het misschien een abces is wordt negatief beantwoord. Ze geeft hem een pijnstiller want hij heeft waarschijnlijk spierpijn. Ik zeg haar ook dat zijn tandjes naast elkaar i.p.v. op elkaar staan maar daar geeft ze geen antwoord op.

Vrijdag middag mail ik met Loes omdat ik het nog steeds niet vertrouw. Ik heb van alles opgezocht over heimwee, lange tanden enzo maar kan nergens vinden dat ze daar niet van eten. Ik kan langskomen. Als ik haar Scooby laat zien, zegt ze meteen dat zijn tand veel te lang is, ze knipt hem en ziet dan dat zijn bekkie scheef staat. Ze voelt onder zijn kaak en constateert dat zijn kaak uit de kom is. Ze vraagt of hij gevallen is, waarop ik nee antwoord. Ik bedenk dan ineens het nagelknip incident, waarna Loes zegt dat die val waarschijnlijk de boos doener is. We moeten weer terug naar de dierenarts.

Ik ga samen met Wendy naar de dierenarts, maar daar is geen arts meer aanwezig. De assistente belt naar de dierenarts die spoedgevallen behandeld, we kunnen meteen komen. We vertellen ons verhaal, de dierenarts wil eerst rontgenfoto's nemen om er zeker van te zijn. Op de foto is de kaak inderdaad uit de kom, ze heeft 2 opties: de kaak onder verdoving recht zetten, dan heeft hij veel pijn, moet 2 weken dwangvoer eten, en de kans dat het weer gebeurd is erg groot omdat de kaak al 2 weken zo zit. Of hem laten inslapen. We hebben voor het laatste gekozen, want Scooby heeft 2 weken pijn gehad en dat vonden we genoeg.

Wendy heeft hem tegen haar aan in slaap laten vallen, waarna hij een prik om het hartje te laten stoppen heeft gekregen. Scooby is om kwart over 6 ingeslapen.  Ik heb door het dwangvoeren een band met hem gekregen en vond het een moeilijk beslissing, maar voor Scooby de beste oplossing.

Speciale dank voor Loes voor het advies.

                                                   Augustus '05

Scooby, Pieter en Buster
(Buster en Pieps zijn verhuisd naar een nieuw baasje)