Weet dat jij mijn held bent (Wind beneath my wings)

 

Mijn moeder is eigenlijk nooit ziek geweest tot ze in november 2003 een longontsteking kreeg. Als ze weer wat was opgeknapt kreeg ze er weer een en toen weer een. Er werd een uitgebreid onderzoek gedaan en op 26 mei 2004 kreeg ze te horen dat ze longkanker had. Het was de meest kwaadaardigste vorm en haar verwachting was 3 tot 6 maanden als ze zich niet liet behandelen. Sterk als ze was onderging ze 4 chemo kuren waar ze heel erg ziek van is geweest. Op 1 juni 2004 is ze gestart in het Vlietlandziekenhuis in Vlaardingen., de opname duurde 4 dagen omdat de chemo via een infuus werd gegeven. Op 8 juni en 15 juni werd er bloed geprikt, en 22 juni controle afspraak. Er werd een foto gemaakt en bloed prikken. Een sprankje hoop gloorde toen ze te horen kreeg dat de tumor ingekapseld was. Ook kregen we te horen dat zolang mam de chemo's kreeg de tumor zou slapen. De volgende dag zou de 2e chemo kuur starten maar die werd een week verplaatst omdat ze koorts had. Woensdag 30 juni was ze om 9 uur weer in het Vlietlandziekenhuis in Vlaardingen. Dit keer was de opname 1 dag en 1 nacht omdat de chemo 1 malig via een infuus, de overige dagen mocht ze thuis pillen slikken. 6 juli en 13 juli werd er weer bloed geprikt, op 20 juli controle. De kuur werd weer een week uitgesteld omdat de witte bloedlichaampjes niet goed waren. 30 juli startte de 3e chemo die net als nummer 2 te werk ging. Controle afspraak op 17 augustus en ook nu werd de chemo uitgesteld voor maar liefst 2 weken. Vrijdag 27 augustus startte ze met de 4e kuur, gelukkig de laatste dachten we. 31 augustus en 7 september werd er weer bloed geprikt en op 14 september een eind gesprek met de longarts. Wat schrok ze toen ze nog een 5e kuur moest ondergaan, die begon ze op 17 september en heeft veel van haar gevergd. Hierna geen gewone foto maar een CT Scan, een gesprek met de longarts op 11 september 2004 bracht beter nieuws. De tumor was goed ingekapseld. Controles om de 6 weken.

.~.~.~.~.~.~.~.~.~.

Het gaat op en neer, goede en slechte dagen, tot ze op  te horen krijgt dat er op de scan iets in haar hoofd is ontdekt. Meteen door naar de neuroloog en die bevestigde dat er wat plekjes in haar hoofd zaten. Op 26 september 2005 is ze in het Dijkzicht ziekenhuis met de bestraling begonnen, 5 in totaal. De week erna voelde ze zich zo goed dat het hele huis onder handen genomen worden. Van onder tot boven van links naar rechts en visa versa. Er werden nieuwe dingen aangeschaft en een metamorfose in de huiskamer. Zondag 16 oktober zijn we met ons gezinnetje op bezoek geweest, ze klaagde toen over pijn in haar boven benen. Ze zou de volgende morgen een afspraak maken met de huisarts. 17 oktober om ongeveer 10 uur belt pap dat mam door de huisarts naar de spoed eisende hulp wordt gebracht, ze is erg verward. Ik heb Wilco gebeld en we zijn er samen meteen naartoe gegaan. Wat een moeilijke dag, want we hadden echt het idee dat we haar kwijt waren. Gelukkig krabbelde ze weer op en heeft ze 2 weken in het ziekenhuis gelegen. Er werd thuiszorg ingezet die haar kwamen wassen want ze was erg verzwakt. Ze kwam alleen nog buiten om naar de arts te gaan.

.~.~.~.~.~.~.~.~.~.

Controle afspraken op 22 november 2005 bij de neuroloog en 28 november 2005 bij de longarts brachten geen goed nieuws. De Neuroloog kon niets meer voor haar doen maar wilde nog wel een hersenscan maken om de situatie voor en na de bestraling bekijken. De longarts melde dat er een nieuwe chemo gestart zou worden omdat de tumor weer onrustig was. 7 december ging ze weer naar de oncoloog voor haar chemo, en weer is ze heel ziek. 9 december werden we om half 7 door pap gebeld dat de ambulancebroeders er waren omdat mam niet lekker was geworden in de badkamer. Omdat mam niet meer naar het ziekenhuis wilde hebben we beslist dat ze omdat ze veel pijn had toch naar het ziekenhuis gebracht moest worden. We hebben gewacht tot de longarts er was en hebben de situatie uitgelegd, en  werd er een behandel plan gestart, morfine pleisters die 2 tot 3 dagen bleven zitten losse morfine injecties en diclofenac kreeg ze om de paar uur. In de loop van de dagen werd haar stem steeds slechter, ze zei doordat ze zo aan het hoesten was. Het weekend vroeg ze regelmatig of ze naar huis mocht, wat we afgeraden hebben omdat er in het ziekenhuis betere pijnbestrijding mogelijk is. Maandag 12 december heeft ze aan alle bezoek wat ze gehad heeft gevraagd of ze de juiste beslissing nam door in het ziekenhuis te blijven, waarna ze zich aan de situatie overgaf.  Dinsdag 13 december is pap 's morgens om 10 uur bij haar op visite geweest, en was er bij toen de dienstdoende longarts een bezoekronde deed. In het sputum bakje zat wat om te worden nagekeken, en het zag er niet goed uit. Er werd met een antibiotica kuur gestart. Pap belde mij om 11.30 op om te vertellen dat mam een longontsteking had en vroeg of ik naar hem toe kwam. In het begin van de middag werd er naar pap gebeld om te vertellen dat de liaisonverpleegkundig zou bellen om te zeggen wat de mogelijkheden zouden zijn voor als mam toch nog naar huis zou kunnen. Ik heb toen gevraagd of het verstandig was dat pap die ochtend naar huis was gegaan, een ontkennend antwoord was het gevolg en we mochten meteen weer komen. Ik vroeg de zuster die mam verzorgde hoe we ervoor stonden. Ze vertelde dat ze patiënten had gehad die snel en patiënten die nog weken leefde had verzorgd, maar dat ieder mens een eigen tempo heeft. Toen ik weer bij mam op de kamer kwam zag ik dat ze heel veel pijn had. Ik heb Ruud en Wilco gebeld om het een en ander te vertellen. Ze zijn toch nog zo snel na dit telefoontje gekomen. Mam zei tegen Wilco, "wat ben je vroeg en wat zie je er mooi uit", waarop Wilco antwoordde dat het niet zo vroeg meer was. In de heldere momenten die ze had fluisterde ze nog wat en maakte duidelijk dat er een nummer van Queen op het muziek lijstje moest. 's Avonds is er nog wat bezoek geweest, gelukkig heeft iedereen die laatste dagen nog een bezoek aan mam gebracht. Een gesprek met de longarts deed ons beslissen dat het beter was dat pap die nacht in het ziekenhuis zou blijven slapen. 

.~.~.~.~.~.~.~.~.~.

Het is 14 december 2005, 02.58 uur als de telefoon rinkelt. Het is mijn vader die zegt dat we maar naar het ziekenhuis moeten komen omdat het niet lang meer duurt. We bellen mijn schoonouders die meteen in de auto stappen om bij ons thuis op de kinderen te passen. Wij gaan naar Schiedam waar we om 03.15 aankomen, niet lang erna komen ook Ruud en Anneke aan. Op het moment dat we de kamer binnen stappen zien we dat mam in een diepe slaap is. Ze is nadat we de spulletjes bij pap hebben gebracht in slaap gevallen en is niet meer wakker geworden. Ze heeft nog zuurstof gekregen om beter te kunnen ademen. We hebben nog tegen haar gepraat maar of ze het gehoord heeft weten we niet. Pap zat naast haar en wreef over haar bovenarm, Ik zat op een kruk naast haar met haar linkerhand in mijn handen, Ruud zat aan de andere kant van het bed met haar rechterhand in zijn handen. Wilco stond achter mij en Anneke stond achter Ruud. We hebben haar ademhaling gevolgd maar het werd steeds oppervlakkiger, tot ze een slikbeweging deed en toen was ze er niet meer. Om 05.10 is mijn lieve moeder in het bijzijn van mijn vader, Ruud, Anneke, Wilco en ik rustig ingeslapen.